Londyński duet zawsze był za pan brat z tym co modne w muzyce klubowej i popularnej. Nie inaczej jest na ich szóstym studyjnym albumie, który podąża za modą na lata 80.
Mnóstwo na "Black Light" syntezatorów, nawiązań do twórczości takich tuzów jak David Bowie, Roxy Music czy New Order. Cato i Findlay nie poszli na łatwiznę, ograniczając nowe kompozycje do dwóch - trzech chwytliwych partii klawiszy, stawiając na ciekawą otoczkę, mocno rozbudowaną o intrygujące wokale czy przestrzenna perkusję. Trochę to broń obusieczna, bo z jednej strony płyta mocno wciąga, ale z drugiej może odrobinę zmęczyć osoby ceniące Groove Armadę za takie hity jak "I See You Baby", "Superstylin'" bądź "Get Down". Tutaj przebojów tak chwytliwych, z miejsca wpadających w ucho nie ma. Nie znaczy jednak, że nie ma ich wcale, bo z pewnością "I Won't Kneel" czy "Fall Silent" mogą podbić fale eteru i klubowe parkiety.
Potrzeba jednak dać im trochę czasu, gdyż muzycy postawili przed słuchaczami poprzeczkę trochę wyżej, wymagając pewnego wyrobienia i w sumie też odwagi. Nie jest bowiem przy pozycji Groove Armady żadną sztuką wziąć na gościnne udziały postaci znane z czołówek list przebojów, a do tego nagrać w kilka minut banalnego hiciora. Cato z Findlay'em poszli krok dalej, czym z pewnością wygrali.
Można "Black Light" z miejsca znienawidzić za głębokie retro korzenie, ale chyba lepiej rozsmakować się w tym ciekawym świecie. Chociażby jako punkt wyjścia do sprawdzenia po latach twórczości tych tuzów, którzy Brytyjczyków zainspirowali przy pracy nad longplayem.
