Anna Kostrzewska ukrywa się pod pseudonimem Anya. Broń Boże nie mylić z Enya. Jak już komuś się coś skojarzy to pewnie Norah Jones. Czy więc Anya to polska Jones? Raczej nie, bo Norah przynudza i dołuje, a Anya jest pełna optymizmu.
Jednak Anya musi się liczyć z zarzutami, że coś tam przemyca z twórczości Jones. Tak jest przecież w utworze "Apetyt na życie", gdzie słyszymy identyczne brzmienie fortepianu jak u Norah. I nie słychać, żeby był to przypadek.
Słuchając początku płyty, gdzie całość zaczyna się od coveru Leonarda Cohena "Hallelujah" (piosenkę pewnie wszyscy znają z filmu "Shrek"), miałem takie podejrzenie, że nic mnie nie zaskoczy. Bo każdy element jakby utrzymywał w przekonaniu, że to będzie kopia Jones, albo naszej Anny Marii Jopek (ta ostatnia jest obecna duchem w "Na zawsze"). I to wszystko kończy się wraz z piątym numerem. Druga połowa płyty zmienia oblicze Anyi. Są nawet potencjalne hity, które bez problemu mogłyby być puszczane w komercyjnych stacjach radiowych ("Rydwany", "To właśnie miłość"). W tym drugim utworze słychać echa... "Shaking The Tree" Petera Gabriela. Czy Norah Jones na coś takiego by sobie pozwoliła? Nie sądzę. A nasza wokalistka i owszem, przez co wlewa naprawdę mnóstwo optymizmu.
Już sam skład zespołu towarzyszącego Anyi robi wielkie wrażenie. Mamy tu Marka Napiórkowskiego, Roberta Amiriana, Jerzego Małka, Henryka Miśkiewicza, czy Bogdana Hołownię. Rzecz jasna za to się nie przyznaje punktów, ale mistrzowie naprawdę pokazują klasę.
Tak sobie myślę, że przy odrobinie szczęścia Anya może osiągnąć sukces. Ale musi postawić właśnie na takie pozytywne, radosne granie jak w "Rydwanach", czy przede wszystkim "To właśnie miłość", a niech zostawi dołujące klimaty jak w "Historii minionego lata".
