Sidney Polak udowadnia drugim albumem, że sukces wydanego kilka lat temu debiutu nie był przypadkowy. Perkusista T.Love ma bowiem pomysł na siebie i jest to pomysł całkiem ciekawy.
W otwierającym "Szach-mat" Sidney pyta, dlaczego jego płytę mamy kupić, jemu zaufać. Już odpowiadam Drogi Artysto - chociażby dlatego, że "Cyfrowy styl życia" w zdecydowanej większości jest dającą radość, tanecznie pulsującą, nasyconą pozytywną energią płytą. Płytą, na której umiejętnie połączono pop, hip-hop, rytmy rodem z Jamajki, uliczny folk, elektronikę, rockowe akcenty gitarowe (riff z "Szach-mat" kojarzy się z "Personal Jesus" wiadomego zespołu, zaś "To był dzień w Warszawie" to ukłon w stronę Manu Chao, którym twórca się inspiruje), odrobinę bluesa, dodające kolorytu instrumenty dęte.
Kontrastem dla radosnego podkładu są teksty, zawierające sporo powagi, spojrzenia Polaka na to, co spotkało go po sukcesie debiutu, pełne celnych obserwacji na temat życia ludzi w wielkim mieście, ich zmagań z nie zawsze łatwą codziennością, czasami zmuszającą do emigracji, w której cyfrowy świat odgrywa niebanalną rolę.
Nie brakuje na krążku poczucia humoru, podejścia z przymrużeniem oka, wesołych sytuacji, jak dialog wracającego do domu "pod wpływem" faceta ze jego partnerką (country'owo-bluesowy "Mary & Jerry" ze znakomitą Kasią Nosowską w roli wściekłej pani), szydery ze zjawiska lanserki (tak odbieram "Skuter"). Polak to czasami taki wesoły miejski bard...
Lubię u Sidneya ten naturalny luz. To, że nie próbuje czegoś mi udowodnić. Raczej proponuje, abym poświęcił czas kolejnej części opowieści na podstawie obserwacji tego, co rozgrywa się w jego głowie, w jego otoczeniu. Poświęciłem i nie żałuję. Nie sądzę, aby "Cyfrowy styl życia" zrobił taką furorę jak debiut, bo nie ma tu tak miażdżących hitów, jak "Otwieram wino" czy "Chomiczówka", ale to nie znaczy, iż nie warto dać tej płycie szansy. Warto, bo jest tu parę naprawdę dobrych piosenek, a całość świetnie brzmi. To muzyka popularna na poziomie.
