Ocena ogólna:
Oceń:
Pierwszy solowy krążek artysty, zarejestrowany po oficjalnym rozpadzie The Beatles. Dzieło okazało się sporym sukcesem komercyjnym - w Stanach Zjednoczonych zdobyło złoty status i do dzisiaj plasuje się je w gronie najważniejszych albumów w historii rocka.
Sesje rozpoczęły się we wrześniu 1970 roku i trwały do końca października w londyńskich Abbey Road Studios - za konsoletą zasiadł Phil Spector, który wcześniej pracował przy albumie "Let It Be", The Beatles. W nagraniach wspomógł Lennona, jego kolega z formacji, Ringo Starr - zagrał na perkusji w każdym utworze. Album był dla Lennona formą katharsis i rozliczenia się z demonami z przeszłości - przede wszystkim z jego porzuceniem przez rodziców. Na albumie znalazła się kompozycja "Working Class Hero" pierwsza z wielu politycznie zaangażowanych piosenek Lennona. Ciekawostką jest to, że w piosence "Hold On" John w pewnym momencie mówi słowo "Cookie" (ciastko), głosem imitującym Ciasteczkowego Potwora, jednego z bohaterów "Ulicy Sezamkowej".
Okładka płyty jest niemalże identyczna z tą, która ozdobiła wydaną także w 1970 roku płytę Yoko Ono "Plastic Ono Band", z tą różnicą, że na wersji Lennona to muzyk leży oparty o małżonkę. Na drugiej stronie koperty znalazła się fotografia artysty z czasów szkolnych.
W opublikowanej przez magazyn "Rolling Stone" w 2003 roku liście 500 najlepszych albumów w historii muzyki, longplay uplasował się na 22. pozycji.
To fantastyczna płyta
To jedna z najlepszych płyt, uderza surowość, która jest jakby odpoczynkiem po końcówce The Beatles (znakomitej, nawiasem mówiąc). Album wysoko oceniony np. na liście Rolling Stone znajduje się jako 22 pozycja wszechczasów. 5 albumów the Beatles stoi wyżej, ale solowych Beatelsów - żaden.
