Oxygene

Przełomowe dzieło w karierze Jeana Michela Jarre'a. We Francji longplay ukazał się w grudniu 1976 roku. Międzynarodowa premiera miała miejsce latem kolejnego roku. Materiał został zarejestrowany w domu muzyka przy użyciu analogowych syntezatorów i innych instrumentów elektronicznych.

Płyta zapewniła artyście międzynarodowy sukces i odcisnęła wyraźne piętno na muzyce elektronicznej. W Wielkiej Brytanii krążek dotarł do 2. miejsca zestawienia. W USA zestaw poradził sobie gorzej - zaledwie 78. lokata na Billboardzie.

Pierwsze tłoczenie ograniczono do 50 tysięcy sztuk. Przez lata nakład przekroczył 12 milionów egzemplarzy.

Bezpośrednią inspiracją był obraz Michela Grangera, który Jarre otrzymał od przyszłej żony, aktorki, Charlotte Rampling. Kompozycje powstawały przez osiem miesięcy.

- Miałem pomysł, aby spróbować wyrazić poprzez dźwięki, poprzez muzykę wizję... Interesowało mnie to, co jest wokół - opowiadał na łamach "Tylko Rocka". - Natura. Ale nie w metaforycznym sensie. Bardziej - ta "chemia natury". Fenomen kwitnienia i więdnięcia. Transformacje, mutacje skał, roślin, zwierząt... Wszystkie te mutacje, wszystkie te ciągi przemian. I tlen (oxygène - przyp. red) jest, można powiedzieć, tym najważniejszym ogniwem między życiem a śmiercią. Najogólniej biorąc... Chciałem to wyrazić poprzez dźwięki, poprzez muzykę.

- Nikt wcześniej tak nie grał, nikt nie potrafił za pomocą klawiszy i pokręteł wyczarować tak fascynującej muzyki - pisał w recenzji dziennikarz Megafon.pl. - Dla mieszkającego w komunistycznej Polsce dziecka, Jarre wydawał się i był kimś z innego świata (komu mogło wtedy przyjść do głowy, że 30 lat później ten sam człowiek będzie grał w stoczni dla Lecha Wałęsy?).

Nagrania z płyty wykorzystywane były w wielu filmach, programach telewizyjnych, i grach wideo.

Za album Charles Cross Academy przyznała Jeanowi Michelowi Jarre'owi prestiżową nagrodę - "Grand Prix Du Disques".