26 Maja

Antony & The Johnsons tną świat

więcej

26 Maja

Rihanna nie będzie Whitney Houston

więcej

Techno Rock

"Jackson nie stworzył nawet dobrej płyty" (rozmowa ze Stevenem Wilsonem)

2009-11-13 A A A

Drążąc dalej temat Twoich tekstów, emanuje z nich prawie zawsze pesymizm.

Steven Wilson: Tak. Myślę, że każdy ma w sobie dobro i zło. Nie jestem religijny, nie wierzę w Boga, czy diabła, uważam to za absurdalne mity. Wierzę jednak, że ten mit ma swój początek w założeniu, że w ludzkiej psychice jest podział na pozytywną i negatywną energię. Wszyscy jesteśmy zdolni do czynienia dobra jak i zła, do bycia szczęśliwym i smutnym. Jedną z rzeczy, jakie artyści mają w zwyczaju robić, i ja tak robię, jest użycie sztuki by w pewien sposób katalizować te złe, mroczne emocje. Wiesz, pewnie inni ludzie używają innych metod, choćby sportowcy poprzez wysiłek fizyczny pozbywają się z siebie tej złości. Wydaje mi się, że muzycy używają swoich piosenek by wyrzucić z siebie melancholię, depresję, złość, by mogli być szczęśliwi, jako ludzie. Ja tak właśnie postępuję. Choć myślę, że jest zawsze pewna obawa, że jeśli to robisz możesz stać się zbyt pochłonięty negatywną energią. Tak się stało z Jim Morrisonem, Ianem Curtisem czy Kurtem Cobainem. To byli ludzie, których muzyka była bardzo gniewna, ale oni byli też mocno popieprzeni. Na pewno jest jakiś taki moment, kiedy nie możesz pozwolić zbytnio oddać się tej negatywnej energii. W moim przypadku, kiedy jestem smutny lub jestem w depresji albo zły, używam tej energii i piszę piosenkę. I czuję się dużo lepiej, dzięki temu, że to z siebie wyrzucam na papier czy na nuty. Dla mnie to jest taki rodzaj egzorcyzmu.

Wracając do „The Incident”, po raz pierwszy dodaliście płytę bonusową. Wcześniej wydawaliście je na osobnych epkach. Skąd ta decyzja?

Steven Wilson: Zadecydowały doświadczenia, jakie wynieśliśmy z poprzednich albumów. Wiesz, cała uwaga zawsze nastawiona jest na kolejny studyjny album. Całe zainteresowanie fanów, mediów, promocja, reklamy, wszystko skupia się wokół tego. Więc jeśli masz jakieś inne piosenki, które uważasz za świetne, ale nie bardzo pasują do koncepcji albumu i wydajesz je na epce, to te piosenki nigdy nie dostają takiego samego zainteresowania jak album. Tak zrobiliśmy w przypadku „Fear of a Blank Planet” i „Nil Recurring”. I właśnie przez doświadczanie z epką „Nil Recurring” postanowiliśmy tak więcej nie robić. Tym razem pomyśleliśmy, że zrobimy inaczej, że choć te piosenki nie pasują do głównego konceptu albumu, to dodamy je jako osobny, bonusowy dysk, żeby miały taką samą szanse na usłyszenie przez fanów. Ja w ogóle myślę, że w dzisiejszych czasach, kiedy wszyscy ściągają muzykę na potęgę, wyobrażenie o tym, jaki album jest, a mógłby być zmienia się tak czy siak. Dlaczego by nie zrobić albumu i epki, a potem złożyć je w jeden pakiet?

A czy nie miałeś obawy, że ludzie mogą to źle odebrać, że będzie to jakieś zaburzenie całej koncepcji płyty? Bo czytałem opinie, że niektórym nie podoba się ten zabieg, że te piosenki zbytnio odbiegają od reszty.

Steven Wilson: Ale czego tu nie rozumieć? Dla mnie to dość oczywiste. Główna koncepcja albumu jest bardzo wyraźnie zarysowana, zrobiona tak jak być powinna, drugi dysk to po prostu bonus.

Rozumiem. Na albumie jest dużo elektroniki, czy to dlatego, że chciałeś wrócić do starszych rzeczy?

Steven Wilson: Nie zrobiłem tego świadomie. Wiesz, wszystkie te rzeczy są zawsze bardzo intuicyjne, to nie są świadome decyzje. Ludzie pytają mnie sporo na temat tego albumu - czy zrobiłem to ponieważ to, czy zrobiłem to bo tamto, czy założyłem sobie, żeby płyta była mniej metalowa niż ostatnia, bo jest mniej metalowa, czy założyłem by była bardziej w starym stylu? Odpowiedź brzmi nie, nie zakładaliśmy niczego. Po prostu usiedliśmy, ja usiadłem by napisać muzykę. I napisałem muzykę, która wyszła naturalnie i ewoluowała w sposób nieskrępowany ramami. Nie usiadłem z założeniem, że OK, damy 20% metalu, 20% ambientu. Nie, po prostu zacząłem pisać, a muzyka jaka powstała, powstała naturalnie. Nigdy nie planuję co napiszę. Myślę, że to jest bardzo ważne, żeby zawsze pisać w najmniej skrępowanej formie, jakiej można. Nie analizować dlaczego tak jest, ani po co, nie szukać recepty. Pewnie masz rację, ale to nie było zaplanowane.

Po prostu czułeś, że tak ma być?

Steven Wilson: Tak, dokładnie, czułem nie planowałem.

Piotr Bąkiewicz/fot.- Rock Serwis