Francophonic Festival od samego początku kontynuuje ideę współpracy z polskimi artystami zainteresowanymi światem frankofońskim. Tym razem polskim akcentem jest Monika Brodka, która odniosła w 2010 r. największy z możliwych sukcesów – artystyczny i komercyjny. Proponując rozrywkową muzykę z najwyższej półki, Brodka, uciszyła wszelkich malkontentów i krytyków jej błyskotliwej kariery i nieokrzesanego talentu. Pewniejsza siebie i gotowa na artystyczne eksperymenty, artystka wróciła z bezkompromisowym materiałem, z którym utożsamia się od początku do końca. Album "Granda" to muzyczny eklektyzm i niebanalne teksty, podszyta punkową energią symfonia dźwięków oraz słów. Brodka bawi się własnym głosem, pozwala mu płynąć w nowych kierunkach, czerpie także z tradycji folkowej, ale robi to w nowoczesny sposób, nadając całości klubowy sznyt. Sama mówi, że jeśli "Granda" to folk, to ten "z cyrku pod arkadami, połamany, poskręcany". Los chciał, że na płycie „Granda” został umieszczony autorski utwór w języku francuskim, tak zaskakująco dobry i prawdziwy, że nie powstydziłaby się go gwiazda 1 edycji Francophonic Festival - Emilie Simon. Na tym etapie trudno powiedzieć czy to Francophonic inspirował Brodkę, czy to Brodka inspiruje dalszy rozwój festiwalu.
Oh La La! to zespół jednej z najlepszych wokalistek francuskiego rocka, Natashy Lejeune. Artyści zagrali w Warszawie na zakończenie 3 edycji Francophonic Festival w 2009 r. Klasyczny kwartet rockowy przypominający trochę francuskiego Franza Ferdinanda z dziewczyną na czele zachwycił publiczność festiwalową. Czas poszukiwań artystycznych zakończył się wydaniem we Francji pierwszej płyty zespołu nakładem wytwórni PIAS. Oh La La! przekształcił się w trio: Natasha na basie i wokalu, Benjamin Lebeau (The Film, The Shoes) na gitarze i maszynach plus perkusista. Oh La La! został okrzyknięty przez francuską prasę jako godny następca legendarnego zespołu Rita Mistsouko i zjawisko popu francuskiego od… dobrych kilku dekad. O Natashy mówi się, że jest prowokująca, szalona i elektryzująca, ale nie pozbawiona francuskiego szyku i wrażliwości. Sam Katerine, idol francuskiej sceny alternatywnej, śpiewa z zespołem na pierwszym singlu – „Un poing, c’est tout”. Wysmakowana muzyka, którą serwuje nam Natasha, zachwyca nie tylko fanów czystej rock’n’ rollowej energii spod znaku Iggiego Popa, ale i wielbicieli elektronicznych brzmień.
Poney Express. W 2005 r. wyszła trzecia płyta zespołu Louise Attaque, jednej z najjaśniejszych gwiazd francuskiej sceny rockowej. Podczas triumfalnej trasy, Louise Attaque, zaprosił do współpracy zespół Tetard założony przez wokalistkę Annę Berthe. Po zawieszeniu działalności Louise Attaque, basista zespołu, Robin Feix stworzył z Anną zespół Poney Express. Formacja wydała w 2007 r. świetną płytę w stylu indie-folk-rockowym. W 2010 r. dołączył do nich Michael Garçon (były keyboardzista zespołów AS Dragon i Oh La La!) i perkusista Gerard Gacoin. We wrześniu 2010r., ukazała się druga płyta „Palladium” wyprodukowana przez Martina Rushenta (inżyniera dźwięku T-Rex, Fleetwood Mac czy Yes i producenta płyt The Human League). Muzyka zespołu ewoluowała w stronę Indie-pop i jest francuską odpowiedzią na muzykę The XX, będąc jednak stanowczo mniej depresyjną mieszanką. Poetyckie teksty w języku francuskim dodają uroku lekko psychodelicznym, sennym lecz nasyconym energią rockową, utworom.
Francophonic Festival, podczas którego wystąpiła Brodka z zespołem, gościł już umiarkowanie frankofońskich artystów, jak Nosowską, Peszek, czy Smolika.
