A
A
A
Wczorajszą niedzielę spędziłem niczym pustelnik. Wróciłem do pustego domu z trasy z mym nowym zespołem jazzowym. Czuć było wiosnę w powietrzu; słoneczne światło skąpało całe mieszkanie, subtelnie zapowiadając beztroskie dni kanikuły.
Rano zjadłem płatki na miodzie, na obiad zrobiłem sobie sałatkę z awokado i tofu. Jestem fanem sałatek, mógłbym jeść je codziennie. I de facto jem je codziennie, jeśli tylko warunki po temu sprzyjają. Zgodnie z dawnym postanowieniem umyłem i odkurzyłem podłogi, wyszorowałem kibel. Przez cały dzień ćwiczyłem Qi Gong, bo coś ostatnio za dużo czasu spędzam za kierownicą i w pociągach - zaczęły mi nieco puchnąć moje baniaste łydy. Grałem sporo na gitarze i na klawiszach (moja nowa obsesja – opanować klawisze choćby w ramach przyzwoitego akompaniamentu). No tak, obejrzałem jeszcze trzy mecze na Canal + - zwykły pustelnik nie ma takich możliwości. Ot - cichy, spokojny dzień względnego nieróbstwa.
Ostatnio czułem, że trasy koncertowe przeczołgiwują mnie przez swoje siarczyste piekiełka. Nie mówię nawet o piciu, bo to śpiewka na osobny wpis. Cały dzień podporządkowany jest podróży. Jeśli zimą jedziesz do Krakowa, musisz wyjechać o siódmej rano. Wszystko odbywa się w ruchu, w nieustannym pędzie – dzwonią telefony, wszyscy w busie gadają jak najęci, wydarza się tysiąc spraw. Na chwilę zatrzymujesz się w przyzwoicie wyglądającym barze. Ach, ile byś dał za porządny zestaw sałatek – takich, jakie sprzedają w Warszawie, Wrocławiu czy Krakowie, miastach cywilizowanych i odwykłych od gastronomicznego faszyzmu...
Niestety, bywają miejsca – i to na głównych trasach – gdzie poczciwe sprzedawczynie dziwują się, że prosisz o zieloną herbatę albo odmawiasz schabowego. Dominują bary, w których rano możesz zjeść tylko kiełbasę, bigos albo świeżonkę. Polskie jadło, jak to się mówi. Kiedy byłem wegetarianinem – a byłem nim jakoś pomiędzy 1986 a 1991 – moje menu składało się głównie z kanapek z serem, kiszonej kapusty i ogórków oraz pamiętnego, konserwowego bobu rodem z Tolkmicka. I też się jakoś żyło. Ale teraz człowiek zrobił się zepsuty i wygodny - bo wie, że Polacy potrafią odpierdolić kosmiczne sałatki: z ryżem i tuńczykiem, z makaronem i seafoodem, wreszcie ze wszystkimi warzywami świata, wszystko podlane cudownymi i wonnymi sosami... A tu na stacji pod Bydgoszczą czy za Łodzią musisz zastanawiać się, czy wziąć zwykłą „zapieksę“, czy też jednak skusić się na de volaille’a z ziemniakami... Bo przecież w trasie długo nie ujedzie na kartofelkach i surówce. No cóż, nie ma łatwo.
