A
A
A
Tegoroczny luty nie był w moim wykonaniu wybitnie koncertowy - ledwo cztery nędzne sztuki. Nędzne w sensie ilości, nie jakości. Przez ostatnich parę lat zasuwałem tak ostro, że nawet nie zauważałem zmian pór roku. Styczeń, kwiecień, czerwiec, październik - wskazówki zegara pędziły jak naćpane amfą.
Wreszcie przyszedł kryzys - mniej grań, domowa stagnacja, przewlekłe przeziębienie i kontemplacja brudnego śniegu, który miast topnieć, piętrzył się niczym Karkonosze. Przeżyłem nawet coś w rodzaju nano- deprechy.
Raz na parę lat zdarza mi się taki stan; pewnie dlatego, iż na co dzień jestem przeenergetyzowanym euforykiem. Po prostu zwykle nie mam czasu na doła - zapierdalam we własnej, mentalnej fabryce. Mam tysiące rzeczy do roboty. Wstać, zrobić sobie dziwne jedzenie (płatki owsiane według pięciu przemian). Zrobić Qi Gong i medytację. Napisać to i owo. Poćwiczyć na kontrabasie, gitarze i klawiszach (tudzież perkusji, którą trzymam w wygłuszonej piwnicy). Zrobić próby z zespołami. Przeczytać wszystkie książki, które nazbierałem na półkach. Zabrać się za rozkminianie numerów Theloniousa Monka, które postanowiłem nagrać wraz z mym nowym zespołem o tajemniczej nazwie Jazza Vu. I tak dalej, i tak dalej....
Dobiło mnie styczniowe odwoływanie koncertów. Już zapomniałem, jak to jest - być muzykiem i przeliczać w pamięci kasę z dżobów, które może trafić szlag. Całe szczęście, że zarabiam też z innych rzeczy; być „alternatywnym" zawodowcem to w jakimś sensie kwadratura koła. Bo żeby być profesjonalistą, musisz bez przerwy żyć muzyką - ćwiczyć, słuchać, komponować. Nieustannie planować w głowie wszystko, czego chcesz dokonać. Mieć swoje własne studio, zainwestować w multum instrumentów. Ludzie - przecież nie można pozwolić, żeby jedynymi profi w tym kraju były grupy Kombi, Feel czy Zakopower.
Na domiar złego któregoś poranka wyszedłem na podwórko i zobaczyłem, że jakiś debil po raz kolejny wybił mi szybę w samochodzie. Zdarzyło się to w tym miejscu już po raz trzeci. Tym razem nawet nic nie ukradł, tylko przy okazji zniszczył zamki. Na koniec - debil, powtarzam, bo trudno mi znaleźć lepsze określenie - zrezygnował z francuskiej finezji i stuknął szybę. Jak głodny kundel rozwlókł jakieś płyty, mapy i pierdoły ze schowka. Gdybym go dopadł, wpierdoliłbym mu jak psu za obierki. Chwycił za wszarz i zawlókł do starych, żeby dokładnie przyjrzeli się swemu synowi złodziejowi. Co to za kraj, w którym ludzie nie mają wyobraźni: zamiast kraść samochody, kradną jakieś żenujące lusterka albo radia?
Dzisiaj przeszedłem się po mieście: wszędzie leżą tony psiego gówna. Tak trudno kochać to miejsce, zwane Polską (nazwa najprawdopodobniej wywodzi się od „pola", stąd uzasadnione konnotacje typu „gówno w polu")... Tak trudno kochać miesiąc luty. Ale mądrzy Polacy powiadają: „aby do wiosny"! Aby do wiosny, bo przecież mamy już marzec... Za chwilę całe to gówno spłynie, wyschnie, sczeźnie. I będzie znowu pięknie i romantycznie. Choć przez chwilę.
