Slade - mistrzowie glamrocka - Muzyka

Kiedy miałem 5-7 lat, w radiu królował bezwstydny glam rock. Pamiętam, że mój starszy brat Roman usiłował nagrywać ambitniejszą muzykę na swoim magnetofonie typu Tonette (stary szpulowiec z charakterystycznym, zielonym i mrugającym „okiem“) – Beatlesów, Stonesów, Led Zeppelinów, Deep Purple, Genesis czy Yes.

Tak czy owak, pomiędzy Bitlami, Zeppelinami czy Zappą (tak, tak: pamiętam z dzieciństwa fragmenty „Overnite Sensation“ – „ Dirty Love“ oraz „I Am The Slime“), tu i ówdzie pałętały się numery Slade‘ów, Mudów, Gary Glittera tudzież Suzi Quatro… Braciak przegrywał pojedyncze numery z radia lub od kumpli, którzy słuchali dobrego „stuffu“. Pewnie już nie raz wspominałem, że gdyby nie koledzy Romana, moi starsi współbratymcy z nauczycielskiego osiedla w Gdańsku Wrzeszczu, nie miałbym większego pojęcia o dobrej muzyce… Kilku z nich zawdzięczam solidną edukację: począwszy od Beatlesów oraz Dylana, a skończywszy na Coltrane’ie i Mahlerze. Najważniejsze numery mojego dzieciństwa to „Hey, Jude“ i „Come Together“ Beatli, „Want On Song“ i „Kashmir“ Zeppelinów, „Talked To The Wind“ Krimsonów i „Carpet Crawlers“ Genesis, ale też i… „Everyday“ czy „Merry Christmas“ Slade’ów.

Może stąd bierze się moje przekleństwo głębokiego zasiedzenia w dobrej, anglosasko-amerykańskiej muzie przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych: moi koledzy, Kazik, Muniek, Brylu, nie mieli starszych braci i ich kumpli… Owszem, podobnie jak ja, słuchali Slade‘ów, Mudów, Nazareth i Budgie, nie załapując się jednak na wczesnego Dylana , Zappę, Crimsonów czy Genesis. A ja będę bronił starego Genesis – wychowałem się, słuchając przejmującego głosu Petera Gabriela… W mych żyłach wciąź płynie muzyka z „The Lamb Lies Down On Broadway“ oraz z „Foxtrota“… I nie jest to dla mnie bynajmniej powód do wstydu.

A jednak dzisiaj zdecydowałem się napisać o zespole Slade. Od paru dni przeglądam Youtube’a w poszukiwaniu starych nagrań z koncertów i występów telewizyjnych. Swoją drogą, polecam wczesne Deep Purple jeszcze z Gillanem i Blackmorem (później skład DP ulegał przetasowywaniu niczym talia kart) – koncertowo to absolutna miazga! Przez jeden wieczór słuchałem tylko Slade’ów, zastanawiając się, na czym polegał fenomen tej kapeli, która jako jedyna po Beatlesach, umieściła aż sześć numerów na pierwszym miejscu brytyjskich list przebojów (i aż siedemnaście w Top 20)… Przede wszystkim spółka Holder/Lea – w odróżnieniu od słynnego tandemu Chinn/Chapman, który zaopatrywał w hity panią Quatro oraz zespoły Mud i Sweet – pisała oryginalne, autorskie numery.

1 2 następne

Gorące tematy

Tymon Tymański

WP.TV

Film

Navigeo

Wikipedia WP

Kobieta

Moto

Pharoahe Monch ujawnia muzyczne plany

Tindersticks i Mew na OFF Festivalu

Więcej melodii na gruzach Oasis

Golf zamiast nałogów dla wokalisty Keane

Slade - mistrzowie glamrocka

Aby do wiosny

Opinie: 8 beta

i tak rush jest najlepszy

Zajefajny koncert w Bydzi

ale słuchać Dylana to był obciach przecież

Pamiętam te czasy, pamiętam te zespoły

slade... (3)