szukaj w serwisie

Gorące tematy

gorące tematy
banner
banner
banner
banner

Abdullah Ibrahim & Ekaya

Abdullah Ibrahim & Ekaya

  • Ocena ogólna:

    5/5
    [1 głosów]

    Oceń:


  • Liczba odwiedzin: 5634

    Ostatnio odwiedzany: 2020-02-18

Adolphe Johannes Brand, znany dziś jako Abdullah Ibrahim, urodził się w 1934 roku w Cape Town. 15 lat później stworzył swoją pierwszą muzyczną markę: Dollar Brand. Trudno o lepszą manifestację postawy pianisty wobec panującego w Afryce Południowej apartheidu.


Jako profesjonalny muzyk, Adolphe - Dollar Brand aktywnie wypowiadał się poprzez swoją twórczość. Grał z Miriam Makebą oraz współtworzył pierwszą afrykańską formację bebopową - The Jazz Epistles. Międzynarodowy rozgłos, jaki zdobył na początku lat 60., sprowadził na niego podejrzenia władz. Emigracja do Europy w 1962 roku okazała się krokiem słusznym i kluczowym dla rozwoju kariery Branda. W Zurychu poznał swoją przyszłą żonę, piosenkarkę jazzową Sathimę Beę Benjamin. To ona przekonała Duke'a Ellingtona, by wysłuchał Dollar Brand Trio. Wspólna sesja w Reprise Records i liczne nagrania, które nastąpiły potem, stały się podstawą jego dalszej kariery. W 1965 r. pianista przeniósł się na kontynent amerykański.

Abdullah Ibrahim jest postacią legendarną w pełni tego słowa. Nigdy nie zerwał więzi z Afryką, a nowe miejsca i postaci, które napotykał na swojej drodze, stawały się dla niego źródłem inspiracji dla jej wyrażania. Moment przybycia do Nowego Yorku był kolejnym krokiem tej duchowej podróży przez świat, w której ruszył śladami Johna Coltrane'a i Ornette'a Colemana. W 1968 roku przeszedł na islam, przyjmując imię Abdullah Ibrahim. Rok ten był dla niego przełomowy również ze względu na kolaboracje, które wówczas zawiązał, z artystami takimi jak Don Cherry, Gato Barbieri czy Johny Dyani (południowoafrykański basista).

Ibrahim niezmiennie czuł w żyłach żywy puls czarnego lądu. W latach 70.-80. aktywnie i efektywnie zaszczepiał w światowym jazzie afrykański folklor, budując własny, unikalny styl. Krótka wizyta w RPA w połowie lat 70. zaowocowała kilkoma nagraniami z Basilem Coetzee i Robbie’m Jansenem. W 1983 roku Ibrahim powołał Ekaya - coś więcej niż zespół: rodzinny kraj, dom. Ekaya stała się ambasadą afrykańskiej muzyki w świecie jazzu, kontekstem dla twórczości Ibrahima i każdego muzyka, noszącego w sobie ideę wewnętrznego, duchowego środka wszechświata. Momentem przełomowym dla tej idei i muzyki stał się koniec apartheidu: w 1994 roku Abdullah osobiście wystąpił na inauguracji prezydentury Nelsona Mandeli. W refleksyjnym albumie Senzo z 2008 roku, podsumowuje ten okres swojego życia i twórczości, rozszerzając kontekst afrykańskich korzeni i amerykańskich wspomnień do rozmiarów globalnego doświadczenia.

Skład Ekaya zmieniał się w czasie, dziś tworzą ją inni muzycy niż na początku. Idea pozostaje jednak ta sama. W każdej grupie zachodzi ciągły proces interakcji, który składa się z trzech faz - tłumaczy Ibrahim. - Kilku przychodzi, kilku zostaje, kilku odchodzi. Ekaya, rodzinny kraj, powstała jako rodzaj instytucji. Jej centrum stanowi uniwersalny kod: nieważne dokąd pójdziesz, zawsze jesteś w domu. Nowa Ekaya wraca do korzeni, przypominając swoje pierwsze utwory. Ale dziś mówią one już coś innego niż w momencie powstania. Nie chodzi o sentymentalizm ani o rozliczenie z przeszłością - bo nawet ich forma jest już nowocześnie minimalistyczna. Ibrahim zwraca się do młodej publiczności, która nie doświadczyła okrucieństw apartheidu. Nowa Ekaya daje nam niezwykłą okazję do zakwestionowania swojej przeszłości, po to, by zaplanować swoją przyszłość. Głębokie, wewnętrzne znaczenie starego i nowego nigdy się nie zmieni. Ono krystalizuje się dokładnie w tym momencie. Teraz i wtedy - realizują się w wiecznym dźwięku.

  • Skomentuj
  • WP
  • FB

Korzystanie z komentarzy FB oznacza akceptację regulaminu

REGULAMIN

Ten materiał nie ma jeszcze żadnej opinii. Twoja może być pierwsza!