Jennifer Hudson

Jennifer Hudson urodziła się 12 września 1981 roku w Chicago w amerykańskim stanie Illinois. Wychowywała się w biednej, południowej części miasta w rodzinie baptystów. W młodości była uczennicą zawodowej szkoły Dunbar Vocational Career Academy. Od wczesnych lat Jennifer Hudson przejawiała zdolności muzyczne,

Rozwijała je śpiewając w chórze kościelnym oraz biorąc udział w przedstawieniach lokalnego amatorskiego teatru. W szkole była nawet znana jako "szkolna piosenkarka". Dorabiała śpiewając na weselach, w klubach i lokalnych uroczystościach w Chicago i okolicach.

Mając 19 lat udało jej się dostać rolę w lokalnym musicalu Big River, ale nie stanowiło to przepustki do kariery. Kilka miesięcy Hudson spędziła jako jedna z muz, Kaliope, w przedstawieniu "Herkules" na statkach wycieczkowych firmy Disney. Szansa na większą karierę przyszła dopiero w 2003 roku, kiedy udało jej się dostać do trzeciej edycji programu "American Idol" (pierwowzór polskiego "Idola") w telewizji Fox. Aby wziąć w nim udział musiała zrezygnować z kontraktu z Disneyem, ale wierzyła w swoje siły na tyle, iż zamiast wyruszać w kolejny rejs, zdecydowała się pojechać na przesłuchania eliminacyjne do Atlanty.

W telewizyjnych występach poradziła sobie całkiem nieźle, dzięki poparciu jednego z jurorów dostała się do finałowej 12 uczestników. Jej wykonania takich piosenek jak "Circle of Life" Eltona Johna czy "I Have Nothing" Whitney Houston zdobyły jej też uznanie publiczności, a także sporo zainteresowania ze strony ludzi z branży muzycznej i filmowej. Ostatecznie Hudson zakończyła program na 7. miejscu, a za jej odpadnięcie obwiniano tornado oraz brak prądu w rodzinnym Chicago, który uniemożliwił głosowanie dużej części jej zwolenników.

Prawdziwy przełom w karierze Hudson przyszedł jednak dopiero w listopadzie 2005 roku, kiedy została wybrana do roli Effie White w filmowej adaptacji musicalu z Broadwayu "Dreamgirls". W castingu do tego filmu pokonała ponad setkę innych pretendentek, w tym profesjonalnych aktorek oraz laureatkę Idola Fantasię Barrino. W filmie wystąpiła u boku wielkich gwiazd muzyki i kina: Beyoncé, Eddiego Murphy'ego czy Jamiego Foxxa.

Film wszedł na ekrany w styczniu 2007 roku i zebrał bardzo pozytywne recenzje. Debiutująca Hudson, dzięki swojej doskonale zagranej roli, została zauważona przez większość recenzentów. Niektórzy z nich od razu wymieniali ją jako kandydatkę do Oscara, porównując jej wokal do Arethy Franklin, a wyjątkowo udany debiut filmowy do Barbary Streisand w musicalu "Zabawna dziewczyna". Pochwały i przepowiednie krytyków zaczęły się spełniać kilka miesięcy później. Po otrzymaniu kilku mniej ważnych nagród, Hudson została uhonorowana nagrodą Złotego Globu za najlepszą rolę drugoplanową, 25 lutego 2007 roku została zaś zwyciężczynią najważniejszej nagrody filmowej świata - Oscara - w tej samej kategorii. Jest ona w wyjątkowym i nielicznym gronie debiutantów, którym udało się otrzymać tę nagrodę. Dodatkowo zaproponowano jej prestiżową sesję zdjęciową dla magazynu Vogue, na którego okładce pojawiła się jako trzecia Afro-Amerykanka w historii tego pisma. 6 marca 2006 roku został przez prezydenta Chicago Richarda Daleya ogłoszony "Dniem Jennifer Hudson".

Sukcesem okazał się również wydany w formie singla utwór, jaki wykonała w filmie Hudson. "And I Am Telling You I'm Not Going" dostał się na listę przebojów Billboardu, dotarł także do pierwszych dziesiątek innych list w kategorii R&B. Po tak wielkim sukcesie filmowym, Hudson kontynuowała karierę aktorską. W 2007 roku zagrała w kinowej wersji "Seksu w wielkim mieście" ("Sex and the City"), do którego zaśpiewała także piosenkę "All Dressed In Love".

Kontynuując karierę muzyczną, jeszcze w 2006 roku Hudson podpisała kontrakt z Arista Records i zaczęła przygotowywać pierwszą płytę. Ze względu na pracę w filmie nie zdołała jednak zadebiutować pełnym longplayem. Wzięła za to udział w nagraniu kilku piosenek z innymi artystami, między innymi "Leaving Tonight" z Ne-Yo oraz " The Future Ain't What It Used to Be" z Meat Loafem.

W styczniu 2008 roku Hudson zajęła się jednocześnie dwoma projektami. Zaczęła zdjęcia do filmu "Sekretne życie pszczół" ("The Secret Life of Bees") oraz przygotowania do wydania pierwszej długogrającej płyty. Obraz okazał się sporym sukcesem, choć artystka nie zdobyła za niego żadnej nagrody. Album zaś, przygotowywała pod okiem Ryana Teddera oraz słynnego Timbalanda. W czerwcu 2008 roku został wydany pierwszy promujący longplay singel, napisany przez Ne-Yo "Spotlight".

30 września 2008 roku ukazał się debiutancki album, zatytułowany po prostu "Jennifer Hudson". Pomimo mieszanych opinii krytyki, zadebiutował na drugim miejscu ogólnej listy sprzedaży, na pierwszym zaś w kategorii R&B/hip-hop. Niedługo po premierze osiągnął status złotej płyty, sprzedając się w ponad 600 tysiącach egzemplarzy. Równie dobrze zestaw poradził sobie w Wielkiej Brytanii. Znalazł się również na listach przebojów w Japonii i Australii. Hudson otrzymała za dzieło także wiele nagród, przede wszystkim Grammy w kategorii najlepszy album R&B, a także trzy nagrody wspierającej kolorową ludność organizacji NAACP.

Mająca na koncie wiele sukcesów w życiu zawodowym, Hudson została ciężko doświadczona, gdy pod koniec października 2008 roku tragicznie zginęła jej matka, brat i siostrzeniec. Zostali oni zastrzeleni prawdopodobnie przez Williama Balfoura, męża siostry aktorki. W tym okresie był on na zwolnieniu warunkowym, po tym, jak spędził w więzieniu 7 lat ze względu na usiłowanie zabójstwa oraz napaść. Po tym wstrząsającym wydarzeniu Hudson przez kilka miesięcy nie występowała publicznie. Wraz z kilkoma członkami rodziny założyła Hudson-King Foundation for Families of Slain Victims, organizację zajmującą pomocą dla rodzin ofiar zabójstw. Po raz pierwszy pojawiła się dopiero 1 lutego 2009 roku na meczu futbolowym Super Bowl, gdzie zaśpiewała hymn Stanów Zjednoczonych. Część środków ze sprzedaży tego występu przeznaczona została na rozwój fundacji.