John Mayer

Pop, jak sama nazwa wskazuje to muzyka popularna, mająca trafić w gust każdego odbiorcy. Łatwa, prosta melodia, niewyszukane teksty (najlepiej o miłości, złamanym sercu i zdradzie) o banalnych, łatwych do zapamiętania, rymach.

To wszystko ładnie opakowane w kolorowe teledyski z tymi irytującymi układami choreograficznymi... Dla niektórych - powód do spazmatycznych mdłości, dla większości jednak - kwintesencja sztuki i wzór dobrego smaku. W tym wielkim koszu na śmieci czasem można wygrzebać coś zaskakująco świeżego i nadającego się do słuchowej konsumpcji, bez strachu o infekcję uszu. Takim właśnie produktem jest John Mayer, który doskonale się rozwija i czerpie garściami z innych muzycznych gatunków a przede wszystkim nie ociera się o wszechobecny kicz.

Urodzony w amerykańskim mieście Fairfield w 1977 roku John Mayer wiódł spokojne dzieciństwo i raczej nie okazywał swoich artystycznych ambicji. Być może dlatego, że wcześniej nie miał styczności z muzycznymi instrumentami. Ten stan rzeczy zmienił się, kiedy chłopiec skończył 8 lat. Wtedy obejrzał film "Powrót do przyszłości". Ten kultowy obraz Roberta Zemeckisa zrobił na małoletnim Mayerze ogromne wrażenie, a wszystko z powodu pamiętnej sceny, kiedy to główny bohater wykonuje kompozycję Chucka Berrego "Johny B.Goode", zwieńczoną efektowną solówką podczas której, w iście rockowym stylu, tarza się po ziemi. John zapragnął nauczyć się gry na tym instrumencie. Początkowo, zafascynowany bluesem chłopiec pobierał lekcje na gitarze wypożyczonej przez ojca.

Będąc jeszcze uczniem liceum Mayer zaczął dawać pierwsze koncerty. Na początku solowo grywał w małych barach, z czasem, wraz ze znajomymi, współtworzył zespół Villanowa Junction. Jako siedemnastolatek dostał arytmii serca i musiał spędzić tydzień w szpitalu. W późniejszych wywiadach opowiadał, że to wydarzenie skłoniło go do pisania pierwszych tekstów.

Wkrótce po ukończeniu szkoły John podjął się pracy na stacji benzynowej. Spędził tam piętnaście miesięcy. Wystarczająco długo, aby odłożyć sobie pieniądze na własną gitarę. I tak też w 1996 roku stał się szczęśliwym posiadaczem Stratocastera sygnowanego przez Steviego Raya Vaughna, który to instrument gwiazda używa po dziś dzień.

Jako 19-latek rozpoczął naukę w szkole muzycznej w Bostonie. Po dwóch semestrach, edukację jednak przerwał i wraz z przyjacielem udał się do Atlanty, gdzie jako LoFi Masters koncertowali w tamtejszych klubach. Po pewnym czasie zaczęły wychodzić różnice pomiędzy muzykami. Dotyczyły one głównie kierunku, w którym miałaby pójść ich dalsza twórczość. Mayer skłaniał się bardziej w stronę popu i łagodnych, sentymentalnych brzmień. Nie mogąc dojść do porozumienia, obaj członkowie duetu podjęli decyzję o rozdzieleniu się i kontynuowaniu kariery osobno.

W 1999 roku Mayer, własnym sumptem, wydał minialbum "Inside Wants Out" a następnie odbył trasę koncertową po Georgii. Młody artysta od razu został zauważony przez muzyczne wytwórnie. Ostatecznie podpisał umowę z Aware Records, która umożliwiła mu nagranie płyty "Room For Squares". Był to album, w którego posiadanie można było wejść jedynie dzięki internetowi. Z czasem firma Aware Records sprzedała kontrakt Mayera wytwórni znacznie potężniejszej - Columbia Records, która powtórnie wydała obie płyty artysty. Dzięki "Room For Squares" muzyk zyskał popularność jako autor takich hitów, jak "Why Georgia" czy "Your Body is Wonderland". Ten drugi przebój zagwarantował Mayerowi nagrodę Grammy w 2003 roku