Blondie

Amerykańska formacja Blondie jest jedną z najbardziej wpływowych grup w historii muzyki rozrywkowej i zarazem jedną z najpopularniejszych kapel nowofalowych końca lat 70. i początku 80. Zespół Blondie powstał w 1974 roku w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych z inicjatywy gitarzysty Chrisa Steina.

Stein miał ambicje stworzyć grupę na wzór świętującego sukcesy artystyczne glamrockowego zespołu New York Dolls. W końcu po licznych roszadach personalnych, ustabilizował się skład formacji. Oprócz Steina w grupie znaleźli się też: klawiszowiec Jimmy Destri, perkusista Clem Burke, basista Gary Valentine i przede wszystkim oszałamiająca blond piękność Debbie Harry. Zespół na samym początku nazywał się Angel and the Snake, jednak jego członkowie uznali, że przydałaby się krótsza i bardziej medialna nazwa. Wybór padł na Blondie, oczywiście nie bez wpływu na jej wybór był kolor włosów wokalistki zespołu, która zanim rozpoczęła karierę piosenkarki była króliczkiem playboya w nocnym klubie. Jakież było jednak zdumienie członków formacji, gdy dowiedzieli się później, że tak jak oni wabił się też pies nazistowskiego zbrodniarza Adolfa Hitlera. Debbie Harry i jej koledzy nie omieszkali wykorzystać tego faktu - nagrali utwór "Adolphs Dog", który znalazł się na składance poświęconej "Ojcu Chrzestnemu Muzyki Punk" Iggy'emu Popowi.

Pierwszy album kapeli, zatytułowany po prostu "Blondie" ukazał się w 1976 roku. Płyta sprzedawała się średnio, co ciekawe większą popularnością cieszyła się w Wielkiej Brytanii, gdzie zyskała status złotej płyty, niż w Stanach Zjednoczonych, ale za to grupa zwróciła na siebie uwagę krytyków muzycznych porównujących twórczość zespołu do dokonań twórcy "ściany dźwięku" Phila Spectora oraz kapeli The Who.

W 1977 roku ukazał się drugi album zespołu "Plastic Letters". Krążek był końcem pewnej epoki dla Blondie. "Plastic Letters" to była ostatnia płyta, kiedy grupa była słabo rozpoznawalna przez słuchaczy, ostatnia wyprodukowana przez Richarda Gottehrera oraz ostatnia, w której maczał palce basista Gary Valentine. Valentine co prawda odszedł z grupy na krótko przed nagrywaniem "Plastic Letters", ale zdążył jeszcze napisać utwór ("I'm Always Touched by Your) Presence, Dear". Piosenka ukazała się na singlu i stała się jednym z największych hitów formacji z pierwszego okresu jej działalności - większym powodzeniem cieszył się tylko utwór "Denis", pochodzący również z drugiego krążka zespołu, aczkolwiek nie jest to oryginalny kawałek formacji, tylko przeróbka przeboju Randy & the Rainbows "Denise" z 1963 roku.

Przełomem okazał się trzeci studyjny album grupy "Parallel Lines" z 1978 roku. Wyprodukowany przez współtwórcę hitów Suzi Quatro i Smokie Mike'a Chapmana krążek doszedł do 1. miejsca zestawienia albumów w Wielkiej Brytanii i 6. miejsca amerykańskiego Billboardu, stając się tym samym największym sukcesem komercyjnym w historii nowofalowej grupy. "Parallel Lines" odniósł również wielki sukces artystyczny, otrzymał znakomite recenzje i zdobył wiele prestiżowych wyróżnień, między innymi znalazł się na prestiżowej liście 500. najlepszych płyt w historii muzyki popularnej, sporządzonej przez magazyn "Rolling Stone" w 2003 roku.

Popularność grupa zdobyła piosenką "Heart of Glass", wytypowaną na czwarty singiel z płyty "Parallel Lines". Utwór po raz pierwszy został zarejestrowany w 1975 roku jako "Once I Had a Love", w pierwotnej wersji znacznie wolniejszy i mający trochę wspólnego z muzyką reggae. To Mike Chapman wpadł na szatański pomysł, by zarejestrować kawałek na nowo i nadać mu modne w tamtym czasie dyskotekowe brzmienie. Pomysł zaskoczył. "Heart of Glass" doszedł do 1. pozycji na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych. Do dnia dzisiejszego jest najbardziej rozpoznawalnym kawałkiem nowojorskiej formacji. Jest też pierwszym singlem Blondie, który zyskał status złotej płyty w USA.

Za równie wielkie wydarzenie artystyczne co "Parallel Lines" krytycy uznali album "Eat to the Beat" z 1979 roku. Krążek sprzedawał się świetnie, zdobył 1. miejsce na liście albumów w Wielkiej Brytanii (jest to zarazem ostatnia płyta zespołu, która wspięła się na szczyt brytyjskiego notowania), aczkolwiek nie osiągnął takiej popularności, jak poprzednik. Prawdopodobnie dlatego, że na "Eat to the Beat" znalazły się "tylko" dwa megahity zespołu - "Dreaming" i "Atomic", które zajęły odpowiednio 2. i 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów, podczas gdy na "Parallel Lines" piosence "Heart of Glass" towarzyszyły takie przeboje, jak "Sunday Girl", "Hanging on the Telephone" czy "Picture This".