The Eagles

Zespół The Eagless został założony na początku lat 70. w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Początkowo The Eagles składał się z czterech muzyków. Byli to działający do dzisiaj w zespole Don Henley (ur. 22 lipca 1947 w Teksasie) i Glen Frey (6 listopada 1948, Detroit) oraz Bernie Leadon (19 czerwca 1947, Minneapolis) i Randy Meisner (8 marca 1946, Scottsbluff).

Muzycy spotkali się w 1971 roku, kiedy zostali zaangażowani do nagrania muzyki na płytę piosenkarki Lindy Ronstadt. Wiązało się to także z dwumiesięczną trasą koncertową wokalistki. Przez ten czas czterech panów uznało, że gra im się na tyle dobrze, że chcą pracować dalej razem w jednym zespole. Decyzja była o tyle łatwiejsza, że wszyscy byli już doświadczonymi muzykami, a ponadto zachęcani byli do niej nie tylko przez Ronstadt, ale także przez jej menedżera Johna Boylana. Niedługo po ogłoszeniu powstania zespołu, we wrześniu 1971 roku podpisali kontrakt z Asylum Records, kierowaną przez Davida Geffena. Nazwę Eagles wybrali podobno w odniesieniu do popularnego w drugiej połowie lat 60. innego kalifornijskiego zespołu - The Byrds.

Pierwszy album Eagles nagrywali w londyńskim Olympic Studio pod opieką Glyna Johnsa, pracującego wcześniej między innymi z The Rolling Stones. Dosyć szybko poradzili sobie z nagraniem płyty, która została wydana 1 czerwca 1972 roku. Południowo-kalifornijskie połączenie rocka z country okazało się strzałem w dziesiątkę. Już dzięki pierwszemu singlowi "Take It Easy", który osiągnął 12. miejsce na liście Billboardu Eagles stali się gwiazdami, a kolejna piosenka "Witchy Woman" dotarła nawet do pierwszej dziesiątki tej listy. Album zatytułowany po prostu "Eagles" był również sukcesem komercyjnym i dość szybko osiągnął złoty status. Po wydaniu debiutu zespół ruszył w trasę koncertową, po której na początku 1973 roku ponownie udał się do Londynu w celu nagrania drugiego longplaya. Pracę nadzorował ten sam producent.

Wydany 17 kwietnia 1973 roku zestaw "Desperado" nawiązywał tematycznie do stylu życia wyrzutków społeczeństwa i porównania ich sytuacji do wielkich gwiazd współczesnego rocka. Większość piosenek napisali wspólnie Frey i Henley, co uczyniło ich od tej pory liderami Eagles. Druga płyta nie powtórzyła sukcesu debiutu, choć znalazły się na niej dwie z najbardziej rozpoznawalnych piosenek kalifornijskiej grupy nagranie tytułowe oraz "Tequila Sunrise".

Dwójka liderów postanowiła, że po dwóch wydawnictwach bliskich stylistyce country i łagodnego rocka, zespół powinien zaprezentować publiczności bardziej zdecydowane oblicze. Dlatego też po nagraniu dwóch nowych piosenek z Johnsem, zdecydowali, że nawiążą współpracę z producentem Billem Szymczykiem. Zaprosili oni na sesję nagraniową grającego ostrzej na gitarze Dona Feldera, który szybko dołączył do zespołu. Podobnie jak na wcześniejszych płytach, tak i na "On the Border" Eagles zaprezentowali mieszankę typowych amerykańskich stylów muzycznych, choć rzeczywiście nowe pomysły znalazły swój wyraz w kilku typowo rockowych czy rockandrollowych piosenkach. Longplay poradził sobie też lepiej na listach przebojów. Piosenka "Best of My Love" osiągnęła nawet ich szczyty, zapowiadając wielką popularność w kolejnych latach. Tytułowy singel z płyty "One of These Nights" (1974) również znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów. Zespołowi najwyraźniej posłużyła pod tym względem korekta stylistyczna, choć spowodowała pogorszenie się relacji wewnątrz grupy. Ostatecznie i spektakularnie (wylewając piwo na głowę Freya) odszedł z niej Lydon, optujący za powrotem do country. Nie bez znaczenia było także jego polityczne zaangażowanie na rzecz Ronalda Reagana, które nie podobało się innym członkom zespołu. W jego miejsce pojawił się Joe Walsh, wcześniej nagrywający pod opieką Szymczyka. W 1976 roku wydano kompilację "The Greatest Hits", która jest rekordzistą w historii amerykańskiej muzyki rozrywkowej (ponad 27 milionów kopii, 41 milionów na świecie).