Blur

Blur został założony w Londynie przez wokalistę Damona Albarna, basistę Alexa Jamesa i gitarzystę Grahama Coxona, którzy poznali się w koledżu Goldsmiths. Do zespołu Blur szybko zwerbowany został perkusista Dave Rowntree. Początkowo koncertowali pod nazwą Seymour.

Po podpisaniu kontraktu z małą wytwórnią Food Records zmienili nazwę na Blur i wydali single "She's So High" i "There's No Other Way", z których ten drugi trafił w 1991 roku na 10. miejsce listy przebojów w UK.

Pierwszy album, "Leisure", uzyskał mieszane recenzje, a singiel "Popscene" z tej płyty ledwo zdołał dotrzeć do 34. miejsca UK Charts. Zespół zniknął na jakiś czas. Blur powróciło po roku, w 1992 wydając album "Modern Life Is Rubbish" z dwoma dość popularnymi singlami "For Tomorrow" i "Chemical World". Longplay jednak nie sprzedał się dobrze.

Do roku 1994 grupa przeżyła pewne przeobrażenie i określiła się na nowo. Styl odnowionego Blur pokazał singiel "Girls & Boys", zapowiadający nowy krążek o nazwie "Parklife". Inspirację do tekstów Albarn zaczerpnął z powieści ulubionego pisarza Martina Amisa. Na płycie pojawił się Phil Daniels z grupy Quadrophenia. Te okoliczności w połączeniu z nowym stylem Blur pozwoliły wybić się w końcu ponad przeciętność. Blur uzyskało miano Brytyjskiej riposty na amerykańską erę grunge'u. W 1995 Blur nagrodzony został Brit Awards za najlepszy album i najlepszą grupę, pokonując tym samym Oasis. Liam Gallagher z Oasis miał wówczas powiedzieć: "Spójrz mi w oczy i powiedz, że zasługujecie na tę nagrodę".

To mini-starcie było zapowiedzią walki między Blur a Oasis, która rozegrała się w 1995, gdy singiel Blur "Country House" wydano tego samego dnia co "Roll With It" Oasis. Brytyjski wyraźny akcent, cockney, oraz specyficzny teledysk Damien Hirst sprawiły, że Blur nazwano karykaturzystą lat '60, a walkę z Oasis o fanów Britpopu przyrównano do potyczek Beatlesów i Stonesów z tego właśnie okresu. Podobno nawet matka braci Gallagherów miała pozytywnie wyrazić się o muzyce Blur. Guardian miał natomiast pisać "o pokonaniu klasy pracującej (Oasis) przez pretensjonalne nadęcie klasy średniej (Blur)". Noel Gallagher, lider Oasis, sięgnął bruku stwierdzeniem, iż ma nadzieje, że Damon Albarn umrze na AIDS.

Kolejny album Blur "The Great Escape" nie powtórzył jednak sukcesu poprzedniej płyty i przyjęty został dość chłodno przez krytyków, laur oddany został chwilowo Oasis.