Destiny's Child

Destiny's Child to bez wątpienia jedna z największych i najważniejszych żeńskich grup R&B lat 90. i początku XXI wieku. Zespół Destiny's Child powstał w 1990 roku w Houston, w stanie Teksas, w Stanach Zjednoczonych z inicjatywy Beyoncé Knowles i LaTavii Roberson, 9-letnich dziewczynek, które poznały się na przesłuchaniach.

Nazwa zespołu źródło ma w biblijnej Księdze Izaaka, a dokładnie została zaczerpnięta z tytułu jednego z rozdziałów. Od początku działalności, menedżerem grupy został Mathew Knowles, ojciec Beyoncé który czuwał nad rozwojem grupy. Przez pierwszy okres zespół prezentował się pod nazwą Girl's Tyme. W 1992 duet rozszerzył się o Kelly Rowland. Już jako trio artystki zanotowały spektakularny debiut w telewizyjnym pojedynku muzycznym "Star Search", gdzie były jedyną grupą wykonującą piosenkę hip-hopową w historii tego programu. W 1993 trio poszerzyło się o LeToyę Luckett. W tym składzie piosenkarki zaczęły występować w kościołach, podczas niedzielnych mszy świętych. Ponadto artystki uczęszczały na lekcję tańca, ruchu i śpiewu. W 1996 roku już jako Destiny's Child, zaczęły negocjować kontrakt z Columbia Records, który ostatecznie został podpisany rok później. Dzięki temu kwartet mógł nagrać utwór zatytułowany "Killing Time", który trafił do filmu "Men in Black" ("Faceci w czerni").

Artystki zadebiutowały 17 lutego 1998 roku, albumem zatytułowanym po prostu "Destiny's Child". Nad produkcją płyty pracowali miedzy innymi: Rob Fusari, Jermaine Dupri, Wyclef Jean i Corey Rooney. Bardzo dobrze przyjęta produkcja, spędziła w sumie 26 tygodni na amerykańskiej liście Billboard 200 i promowana była dwoma singlami - "No, No, No" i "With Me". W sumie sprzedaż wydawnictwa osiągnęła bardzo dobry wynik, kupiło go ponad 3 miliony osób na całym świecie.

Już 27 czerwca 1999 roku, artystki powróciły z drugą płytą zatytułowaną "The Writing's on the Wall". Longplay stał się kolejnym sukcesem komercyjnym, pokrywając się dziewięciokrotną platyną w Stanach Zjednoczonych i sprzedając się w nakładzie ponad 300 milionów egzemplarzy na całym świecie. Dzięki singlowi "Say My Name", grupa otrzymała prestiżową nagrodę Grammy w 2001 roku w dwóch kategoriach - najlepsza piosenka R&B oraz najlepsze wykonanie R&B. Ponadto album promowany był jeszcze trzema innymi nagraniami - "Bills, Bills, Bills", "Bug a Boo" oraz "Jumpin', Jumpin'".

W grudniu 1999 roku doszło do kłótni pomiędzy członkiniami zespołu. Luckett i Roberson postanowiły opuścić Destiny's Child, po tym jak zarzuciły menedżerowi, że są marginalizowane na korzyść Knowles i Rowland. W 2000 roku na ich miejsce firma przyjęła Michelle Williams oraz Farrah Franklin, która opuściła formację zaledwie pięć miesięcy później. Co ciekawe w teledysku do "Say My Name" widać już dwie nowe członkinie. Fakt ten, na tyle nie spodobał się Luckett i Roberson, iż wystąpiły na drogę sądową.

Już jako trio, Destiny's Child zarejestrowały piosenkę "Independent Women, Part 1" do filmu "Charlie's Angels" ("Aniołki Charliego"). Bardzo dobrze przyjęte nagranie, spędziło 11 tygodni na liście Billboard Hot 100. Dzięki temu ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedała się w samych tylko Stanach Zjednoczonych w liczbie ponad półtora miliona egzemplarzy. Ponadto "Independent Women, Part 1" był pierwszym singlem, który zwiastował trzecią płytę w dorobku artystek. Premiera albumu zatytułowanego "Survivor" miała miejsce 1 maja 2001 roku. Ponadto dzieło promowane było nagraniami: "Survivor", za które Destiny's Child otrzymały kolejne nagrody Grammy, a także "Bootylicious", "Emotion" oraz "Nasty Girl". Podobnie jak wcześniejsze produkcje dziewczyn i ta osiągnęła wspaniały wynik komercyjny. Longplay zadebiutował na szczycie notowania Billboardu. Ponadto już w pierwszym tygodniu od premiery w samych Stanach Zjednoczonych rozeszło się ponad 660 tysięcy kopii, a w sumie ponad 5 milionów. Warto zauważyć, iż największy wpływ na powstanie "Survivor" zarówno jeżeli chodzi o produkcję, teksty, czy aranżacje miała właśnie Beyoncé. Wielu krytyków w różnych recenzjach powtarzało, że jest to jej autorski album. Jeszcze w tym samym roku piosenkarki nagrały album "8 Days of Christmas". Typowo komercyjne przedsięwzięcie zawierało największe standardy amerykańskiej piosenki świątecznej m.in. "Santa Claus Is Coming to Town", "Jingle Bells", "Silent Night", czy "Little Drummer Boy". Potem dziewczyny ogłosiły, że robią sobie przerwę, w czasie której zamierzają wydać albumy solowe.

W międzyczasie, 12 marca 2002 roku, światło dzienne ujrzała produkcja zatytułowana "This Is the Remix", na której znalazły się remiksy 12 utworów, które trafiły na pierwsze miejsca list przebojów, jak chociażby "Emotion", "Say My Name" czy "Survivor". Ponadto jest to pierwsza produkcja w historii Destiny's Child, na której znalazła się tak dużo liczba gości, by wymienić takie gwiazdy, jak Missy Elliott, Lil Bow Wow, Timbaland, Jermaine Dupri, Da Brat i Wyclef Jean.

Latem 2004 roku artystki rozpoczęły pracę nad kolejną płytą. Spotkania na sesjach nagraniowych nie przebiegały w najlepszej atmosferze, dziewczyny często się kłóciły a cała uwaga producentów i realizatorów skupiona była wyłącznie na Beyoncé. W końcu 10 listopada 2004 roku ukazała się pierwsza od trzech lat, studyjna produkcja zespołu, zatytułowana "Destiny Fulfilled". Album promowany był czterema nagraniami: bardzo przebojowym "Lose My Breath", a także "Soldier", "Girl" oraz "Cater 2 U". W sumie płyta sprzedała się w ponad 9 milionach kopii. Wkrótce po premierze dziewczyny wyruszyły na trasę koncertową, która odbywała się pod hasłem "Destiny Fulfilled... and Lovin' It Tour". Oficjalnym sponsorem wszystkich koncertów była sieć restauracji McDonald's. Podczas trwania tournée, wokalistki ogłosiły, że po jego zakończeniu, grupa przestanie istnieć. - Tak naprawdę chciałyśmy się rozejść znacznie wcześniej, zaraz po wydaniu albumu "Survivor" - powiedziała Kelly Rowland w rozmowie z "Live Saily". - Podczas prac nad "Destiny Fulfilled" wiedziałyśmy, że będzie to nasz ostatni wspólny album. To była nasza, kolektywnie podjęta decyzja. Warto zaznaczyć, że Destiny's Child nie wykluczyły wspólnych nagrań w przyszłości. Zespół pożegnał się z fanami, 21 października 2005 roku kompilacją zatytułowaną "#1's". Na płycie znalazły się najsłynniejsze piosenki zespołu, które trafiły na pierwsze miejsca list przebojów. Poza trzynastoma już znanymi hitami, w zestawie znalazły się trzy premierowe utwory: "Feel The Same Way I Do", który wszedł również na ścieżkę muzyczną do filmu "Różowa Pantera"("The Pink Panther"), "Check On It" oraz "Stand Up For Love".

Od 2007 roku regularnie pojawiają się informacje o powrocie Destiny's Child. Według zapowiedzi jeszcze w 2009 roku artystki miały wejść do studia, aby nagrać ostatnią, pożegnalną płytę. Podobno dziewczyny są nadal związane kontraktem z Columbia Records, który wymaga od nich wydania jeszcze jednego krążka.

Styl zespołu określany jest jako R&B z domieszką hip-hopu, elektroniki, popu i disco. - Dziewczyny prezentują bardzo świeże i emocjonalne podejście do muzyki - powiedziała Ann Powers, dziennikarka "The New York Times". - Ponadto pracują z najlepszymi, stąd perfekcyjne miksy, bardzo ciekawe bity i sample. Co ciekawe z badań, które przeprowadził amerykański naukowiec Steve Martino wynika, że nastolatkowe, którzy słuchają piosenek Destiny's Child, wcześniej rozpoczynają współżycie seksualne. Po przeanalizowaniu tekstów zespołu, wynika że co najmniej 40 procent z nich traktuje bardzo bezpośrednio o sprawach seksualnych.